THE PATH OF OBLIVION

Εικόνα μιας παλιάς εποχής...ίσως και με σημερινά χρώματα

2012-02-23T10:17:00.000-08:00

Εγγονή: Γιαγιά, αγαπούσες τον παππού;
Γιαγιά: Φυσικά! ήμουν η γυναίκα του.
Εγγονή: Μα δεν σε ρώτησα αυτό (γέλασε πονηρά)
Γιαγιά: Άκου παιδί μου...μεγάλωσα με τη μητέρα μου να λέει ότι οι άντρες "κάνουν" και οι γυναίκες απλώς "είναι". Ε, λοιπόν, εγώ απλώς ήμουν.
Εγγονή: Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς (χαμογέλασε)
Γιαγιά: Οι άνδρες δουλεύουν, κινούνται, πανε κι έρχονται, παίζουν, πίνουν, ξυρίζονται το πρωί και έτσι πετούν από πάνω τους το δέρμα της προηγούμενης μέρας. Οπότε δε μεγαλώνουν, είναι πάντα νέοι, κατάλαβες; Εμείς απλώς είμαστε. Κόρες, μητέρες, σύζυγοι. Είμαστε γλυκές, καλοαναθρεμένες, πιστές, καλές. Μεγαλώνουμε, γερνάμε. Έναν άνδρα τον ρωτάνε: "τι δουλειά κάνετε αγαπητέ;". Ενώ μια γυναίκα τη ρωτούν: " Εσείς τι είστε; Δεσποινίς ή κυρία;". Κατάλαβες;

(αυτή τη φορά δε γέλασε, επειδή δε ήταν πια αστείο)

Νυχτερινές πτήσεις

2012-02-21T09:11:00.000-08:00

Σας έχει τύχει ποτέ ενώ βρίσκεστε στο σπίτι, ή οπουδήποτε αλλού και πνίγεστε, να φαντάζεστε πως πετάτε?

Στη ζωή μου όλα παραμένουν ίδια κι ωστόσο κάτι αλλάζει, κάτι που τα βράδια, όταν όλοι αποσύρονται στα δωμάτια τους για να ξεκουραστούν, με κάνει συχνά να βγαίνω ανήσυχη στον κήπο γιατί το σπίτι, που πάντα ήταν το καταφύγιό μου, τώρα με πλακώνει και με καταπιέζει.
Είναι βραδιές, που περπατώ πάνω κάτω στον κήπο, και ονειρεύομαι πως μεταμορφωνόμαι σε γεράκι, όπως τα παραμύθια, και πως πετώ πάνω από την κοιμισμένη πόλη, μεθυσμένη από την ελευθερία, ν ακούω τη μουσική, που βγαινει από τα καφέ και τα μπαρ. Όλη η πόλη γίνεται ένα με τη μουσική κι εγώ μόνη εκεί, να αγκαλιάζω τον εαυτό μου ανάμεσα στις σκιές του κήπου.
Θυμάμαι παλαιότερα, όταν ήμουν μικρή και μου συνέβαινε αυτό, συχνά σκεφτόμουν πως ίσως αυτό να γινόταν επειδή δεν ήμουν ένα φρόνιμο κορίτσι όπως πάντα πίστευα. Ένιωθα πως το σπίτι δε με χωρούσε, πως μια σφήνα είχε καρφωθεί καταμεσής στο στήθος μου και πως κάποιος με τραβούσε σε μέρη που ούτε καν μπορούσα να φανταστώ και τα οποία θα ήταν ο χαμός μου.

Τίποτα δεν άλλαξε τελικά από τις νυχτερινές μου πτήσεις...

Τσελιγκοτραβόλτας - ορισμός

2012-02-16T02:28:00.001-08:00

Κάτοικος αγροτικής περιοχής με έντονη τη χορευτική κίνηση στα μπροστινά του πόδια. Έλκει το ταίρι του κάνοντας χορευτικές φιγούρες, ακούγοντας Καζαντζίδη - Διονυσίου - Καφάση - Πόλυ Πάνου - Πόλυ Κάτου. Και βασική του κίνηση Ρουά Ματ για να κερδίσει την αγαπητικιά του, είναι όταν βάζει γεμάτο κρασοπότηρο στο πάτωμα και κάνει βλακείες γύρω από αυτό χορεύοντας και δε το ρίχνει. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε την φράσην "Τσελιγκοτραβόλτας" για να χαρακτηρίσουμε άξεστον ερωτικά άτομο που χορεύει γύρω από την αγαπητικιά του και με κουτούς τρόπους προσπαθεί να της δείξει ότι την ποθεί.

Ο χόρος αυτός "γονιμότητας αγρότη", δικαίως του προσδίδει την ονομασία "Τσελιγκοτραβόλτας". Στο τέλος εάν δεν πείσει το ταίρι του την προσεγγίζει με την κλασσική βουκολική τακτική λατινογενούς προέλευσης "Συστριμώξου σγουνία" (θα σε στριμώξω στην γωνία). Έτσι έχουμε ένα νέο είδος "Τσελιγκοτραβόλτα" πιο επιθετικό ερωτικά που είναι γνωστός και ως ο "Τσελιγκοτραβόλτας ο Συστριμώξου" με δύο υποκατηγορίες βασικές: τον "Συστριμώξου χωρίς προφυλακτικό", αυτός εμφανίστηκε πρώτος (σύμφωνα με ιστορικές πηγές πάντα) και μετά ο "Συστριμώξου με προφυλακτικό ο Ευγενής". Το τελευταίο βέβαια διάστημα έχουμε κι ένα εξελιγμένο είδος ο "Συστριμώξου με προφυλακτικό που λάμπει στο σκοτάδι". Είναι ο σύγχρονος "Τσελιγκοτραβόλτας Συστριμώξου Μίτσου μιλαμψ"

Το γράμμα

2012-02-11T07:35:00.000-08:00

Λατρεμένε μου ασθενή,

Σου γράφω αυτό το γράμμα σήμερα, γιατί δε θα μπορέσω αύριο. Χάνω το φως μου.
Μόλις και μετά βίας σου γράφω πάνω στην εστία της κουζίνας, με τον απορροφητήρα ανοικτό, προσπαθώντας να στοχεύσω τα μακαρόνια στην κατσαρόλα με το βραστό νερό. Άστα δράμα. Ευτυχώς δηλαδή που προνόησα ψες να φτιάξω κοτόπουλο συνοδευτικό.
Σαν να ταν χθες θυμάμαι τη μέρα που ήρθες και με βρήκες. Ήσουν ωχρός και χαμογελαστά μου πες.."καλημέρα" και συστήθηκες..."είμαι ανάπηρος ζωής". Σε κοίταξα καλά και είδα δυο μάτια "αλλού φαν παρκ". Τα μάτια σου που λες, με έκαναν σε μια στιγμή, όλη τη βόλτα με αυτό το τρενάκι..ξέρεις αυτό το τρελό που γυρίζει γρήγορα και ανασηκώνεται? ε αυτό. Και τρελάθηκα απ την χαρά μου. Ήταν ομολογώ μοναδική η εμπειρία των ματιών σου. Αφού μου μίλησες λοιπόν για σένα, υποσχέθηκα να σε κάνω καλά. Δεν ήξερα γιατί υπέδειξα τέτοια ζέση αλήθεια. Κι όταν πια πολύ αργότερα μου πες πως απ'τη μοναξιά σου παίρνεις δύναμη κι από την επικοινωνία μας ζεστασιά, μου ρθε στο μυαλό, η μυστική φόρμουλα της θεραπείας σου...τρομάρα μου. Γιατί πριν υπήρχε ένας αδύναμος κρίκος. Φυσικά και δεν μπορούσα να είμαι συνέχεια κοντά σου όποτε εσύ θα "κρύωνες", έτσι αυτόματα σκέφτηκα το κερί. Ένα ειδικό κερί. Όπως τα ειδικά καρότσια για τους ασθενείς. Δηλαδή ν ανάβεις το ειδικό κερί τις ώρες που σαι μακριά απ' όλους κι όλα, για να ζεσταίνεσαι. Έτσι σου έλυσα και τα δυό.

Άρχισα λοιπόν μανιωδώς να σου φτιάχνω το κερί με μοναδικά στον κόσμο υλικά. Του έκανα τεστ lighten up και ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα, σου το έστειλα. Δεν φαντάστηκα όμως πως μαζί με το κερί υπέγραφα στο χαρτί του ταχυδρομείου την καταδίκη μου και που αντί κανονικά να ρθει σε μένα, ήρθε σε σένα. Έτσι πάντα ανορθόδοξη ήταν σχέση μας και εσύ πάντα τόσο αφηρημένος, που ενώ έλαβες το δέμα, το άνοιξες μετά από δύο μέρες. Αχ τι θα κάνω με σένα άτιμο πλάσμα. Κι όταν τελικά το άνοιξες, σου άρεσε τόσο πολύ μου πες, που άρχισες να τ ανάβεις συνέχεια λες και σου χαρίσαμε την κούρσα της ζωής σου.

Με ξέχασες ασθενή, αλλά αναρωτιέμαι τελικά σ όλη αυτή την ιστορία ποιος ήταν τελικά ο ασθενής, εγώ ή εσύ?

Ειλικρινά δική σου
με αγάπη..εθελοτυφλώ

Ο Ταξιδιώτης

2011-10-21T07:27:00.000-07:00

Κρατάμε ζωντανό τον μισοπεθαμένο.
Τον ταϊσμένο με υποσχέσεις, αμφιβολίες και ανάγκες,
για δυο καρδιές χωρίς περιορισμούς, για δυο ψυχές αδέσμευτες.
Τον πνίγουμε κρατώντας τον στην ζωή,
κλέβοντας μεζέδες από όνειρα παλιά που είχαμε ξεχάσει,
μ' αόριστες επιθυμίες και τύψεις.
Πότε δεν ήταν δικός μας.
Σαν ένα περιπλανώμενο παιδί που υιοθετήθηκε στο σπίτι δύο άγονων καρδιών.
Σίγουρα δεν θα μπορούσε να μείνει με ένα ζευγάρι
χτυπημένο από πολλές λανθασμένες εκκινήσεις και τόσες τρελές ανάγκες...

Σκούντημα του αγκώνα

2011-10-21T07:15:00.001-07:00

Μόνος γεννιέται ο άνθρωπος, μόνος πεθαίνει. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια κι αυταπάτες.
Έφυγε νοτισμένος από υγρασία βουβή κι αδυσώπητη. Σαν χαμένο αρνί από το κοπάδι. 'Αμα τον βοήθαγα θα βρισκόμουν σίγουρα μέσα στο κοπάδι κι αυτό με τίποτα δεν το ήθελα.

Χρειάστηκα χρόνο, πόνο, απόγνωση για να επιλέξω συνειδητά το μέσα ή το έξω. Γι' αυτό δεν τον βοήθησα. Γιατί θα έχανα εμένα. 'Αμα είσαι καλός άνθρωπος, λέει η ηθική, πρέπει να σώζεις κι ας μη σώζεσαι. Τελικά αποποιούμαι αυτό το συμπέρασμα. Είναι ένοχο κι ας φαίνεται αθώο. Με ένα σκούντημα του αγκώνα μου έγνεψε η ψυχή και μου 'πε "σώσε με."
Την άκουσα, παραδόξως την άκουσα! Σίγουρα το είχε ζητήσει αμέτρητες φορές που με συνέπεια ακριβείας εγώ τις απωθούσα. Βγήκα λοιπόν από το κοπάδι, παρόλο που με λύσσα αυτό με τράβαγε να μείνω. Ότι φορούσα ξέμεινε εκεί, σ' αυτό το αλισβερίσι. Μα όταν βγήκα κι ας ήμουνα γυμνή, το λέω, δεν ντρεπόμουν! Με άλλο ένα σκούντημα του αγκώνα η ψυχή μου ψιθύρισε "Ευχαριστώ".

Αγνόησα την ηθική που έμαθα μεγαλώνοντας γιατί με πίκραινε. Γνώρισα μια άλλη ηθική. Μια ηθική που δεν κάνει κύκλους, που επιλέγει την ευθεία, την ευθύτητα, την αγάπη.
Η γνώριμη ηθική νουθετεί λέγοντας σώσε κι ας μη σωθείς. Η καινούργια είναι ατίθαση και τολμά να προστάξει "σώσε τον εαυτό σου, για να μην σου δοθεί η δυνατότητα να προσφέρεις θάνατο έστω κι από άγνοια."
Η πρώτη ηθική είναι δόγμα. Η δεύτερη αποστολή Ζωής. Η πρώτη κλωνοποιεί προβατάκια. Η δεύτερη δημιουργεί οράματα. Η πρώτη σε κάνει νομοταγή, ευπρόσδεκτο στους πολλούς. Η δεύτερη σε ωθεί να ψάξεις τους λίγους, τους παραβάτες, τους απ' έξω. Επιλέγεις!

Μεγάλο ζήτημα η ελευθερία τελικά.
Καλή συνέχεια λοιπόν στα μονοπάτια σας και είθε να μην σας βγάλουν ποτέ στην άσφαλτο. Μονάχα το βράχο να φλερτάρει η καρδιά και το πέλαγο.
Επιτρέπονται τα γιασεμιά, οι καραμέλες με άρωμα κανέλλα και τα ασυμβίβαστα όνειρα. Καλή συνέχεια λοιπόν με γέλιο άπλετο στα χείλη.

Μαρία Ραχιώτη
Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο της

Το Πέρασμα

2011-09-27T00:26:00.000-07:00

Πως θα μπορέσω να βρω ένα ασφαλές πέρασμα να βγω στον ανοικτό ορίζονταή να πλεύσω σε όλη την αχανή εσωτερική μου θάλασσα με πλοίο το κορμί μου ;Δυστυχώς όμως...είμαι ένας δαίμων που εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση,με καταδικάζει να μένω συνειδητά μπροστά στην τεράστια γυάλινη πόρτα, χωρίς να την αγγίζω.Παρότι ακούω την μουσική και γνωρίζω τον ρυθμό των βημάτων,δεν μπορώ να χορέψω χωρίς τον καθρέπτη δίπλα μου.Μυστήρια στέκονται γύρω μου σε στάση αναμονήςκι όμως φοβάμαι να εμπιστευτώ αυτά που δεν αποκαλύπτουν. Χάρισέ μου μια ευχή πριν περιπλανηθώ,ελπίζοντας να κατανοήσω αυτά που βλέπω,Επέτρεψέ μου να αφεθώ, για να με πάρειτο χέρι της αγάπης στο άπειρο.

Ο Δορυφόρος

2011-08-23T02:48:00.000-07:00

Μην ψάχνεις για μένα στις σιωπές, η ηχώ μου δεν είναι αυτή που νομίζεις ότι ακούς και το μικροσκοπικό ασυνείδητο σήκωμα των ώμων μου δεν είναι καν σημαντικό. Μην ξύνεις την επιφάνεια των λόγων μου ή μην τα πιπιλίζεις όπως αυτά τα γλυκά που κατ 'επανάληψη τα έγλυφες όταν ήσουν παιδί, για να αποκαλύψεις στρώματα εναλλασσόμενων χρωμάτων. Έχουν όλα τα ίδια γεύση. Είναι ακριβώς αυτό που είναι. Σταμάτα να ψάχνεις για ενδείξεις σε κάθε χειρονομία, σταμάτα να ψάχνεις για αποδείξεις σε αληθοφανείς υποθέσεις. Τίποτα δεν είναι γραφτό να γίνει...προκύπτει ή απορρέει. Είσαι μια χωματίδα σε μια λιμνούλα από πλάνη. Δεν σε αγαπώ ΠΩΣ ή μου λείπεις ΓΙΑΤΙ ή ακόμα σε λογίζομαι ΑΝ. Δεν υπάρχει πρόγραμμα σκόπιμης αμφισημίας. Δεν υπάρχει τίποτα που να πηγαίνει κατά μήκος των ρευμάτων της ανασφάλειας σου. Δεν υπάρχουν ψήγματα να επενδύσεις στην τράπεζα της ασύνετης ανησυχίας σου. Δεν είμαι λογοπαίγνιο ούτε μεταφορά για τις ανάγκες σου, αλλά αγαπώ να είμαι το επίκεντρο της προσοχής σου...

Υπο-σκιά

2011-07-26T07:08:00.000-07:00

Λες ότι άλλαξες και το πιστεύω, γιατί δείχνεις να το πιστεύεις. Άλλαξες συνήθειες οι οποίες επέδρασαν σημαντικά στην γλώσσα του σώματός σου. Ναι ίσως και να άλλαξες.
Όμως σήμερα είδα μια παλιά σκιά σου να κρυφοκοιτάζει πίσω από την ματιά σου έτοιμη να με κατασπαράξει. Λες κι αυτή η σκιά να μπήκε σε άλλο σώμα, που εξ'αρχής ήταν δικό της.

Φοβάμαι πως επέστρεψε χωρίς να το ξέρεις, για να με εκδικηθεί. Καμιά φορά οι σκιές του παρελθόντος έρχονται χωρίς ειδοποίηση και δεν χτυπούν ποτέ την πόρτα.

Δεν πιστεύω στα θαύματα. Πιστεύω όμως σε εσένα. Κάνε το θαύμα σου, κάνε την σκιά σου ένστικτο και ακολούθησέ με. Απέβαλε αυτήν κι όχι τον εαυτό σου.

Έκθεση ζωγραφικής με θέμα τα "ΟΝΕΙΡΑ" του Νίκου Μιχαλιτσιάνου

2010-12-29T09:11:00.000-08:00

13 Ιανουαρίου - 5 Φεβρουαρίου 2011

Νίκος Μιχαλιτσιάνος ¨Όνειρα¨

Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη εγκαινιάζει την έκθεση ζωγραφικής “Όνειρα ” του Νίκου Μιχαλιτσιάνου. Μετά την έκθεσή του στο Ελληνικό Κέντρο του Λονδίνου το 2010, ο ζωγράφος παρουσιάζει το σύνολο της δουλειάς του από το 2004 έως σήμερα.

Ο Μιχαλιτσιάνος τονίζει με τα έργα του αυτά τη διαφορά της ανθρώπινης κλίμακας από αυτήν του ζωγραφικού χώρου και σχολιάζει τη γραφή και τις διαφορές της ως προς τα υλικά και τη χειρονομία. Το φως παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτήν την ενότητα έργων, αφού εντείνει την αίσθηση της θεατρικότητας που δημιουργείται στον θεατή.

Στη δουλειά των τελευταίων χρόνων με πηγή έμπνευσης τα όνειρα, ο Μιχαλιτσιάνος αλλοιώνει ή δυναμώνει τον χαρακτήρα του χώρου ή την εικόνα του ανθρώπου, ανάλογα με τις ανάγκες της σύνθεσης. Δημιουργεί με αυτόν τρόπο έναν διάλογο ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Τα έργα αποκτούν δύο κλίμακες και δύο επίπεδα θυμίζοντας θεατρική σκηνή: το μοντέλο, σε μικρότερο μέγεθος και με πραγματικό φως και τον χώρο της ζωγραφικής αφήγησης που παρουσιάζεται ως εικόνα του φανταστικού σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Δουλεύει με ξύλο και πανί, ενώ στα τελευταία του έργα προσθέτει το PVCχρησιμοποιώντας τη ζωγραφισμένη διαφάνειά του, με σκοπό να δώσει την προοπτική σε μια σύνθεση δύο διαστάσεων.

Ώρες Λειτουργίας: Διάρκεια έκθεσης: 13 Ιανουαρίου – 5 Φεβρουαρίου 2011 Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20 Ώρες λειτουργίας: Τρ. – Παρ. 11.00 -15.00 και 17.00–21.00, Σάβ. 11.00 –14.00 Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

Όνειρο..ο τριαδικός κόσμος Σώματος, Ψυχής και Νου.

2010-12-17T01:54:00.000-08:00

….και η ψυχή μου εδώ μέσα κλεισμένη πίσω από τα σφραγισμένα βλέφαρα ενός γερασμένου κορμιού, χωρίς το βάρος των χρόνων και μεταμορφωμένη πάνω σε σκοτεινή σκηνή να ανασαίνει βουβή. Εδώ αναπνέει η δική της αλήθεια. Γιατί η αλήθεια δεν ζει στο ολοφάνερο. Εδώ μέσα η αλήθεια δεν είναι μία, δεν έχει μία μορφή. Έχει συνέχειες και ασυνέχειες. Πτυχώσεις και λογιών λογιών επιφάνειες που συστρέφονται και διαπλέκονται διαμέσου του συμπιεσμένου χρόνου και χώρου. Βάθη και αβαθή. Εκεί ζει το παρελθόν, οι κρυφές της επιθυμίες, οι φόβοι και τα πάθη της.
Κοιτάζει άπραγη του παρελθόντος τα πεπραγμένα. Στέκονται πίσω της σχεδόν ακίνητα να την κρυφοκοιτάζουν. Με μια της κίνηση σαν να ναι ο μαέστρος της σκηνής, μουσικές ξεπηδούν, των παιδικών της χρόνων και εκείνη να χορεύει στο γαϊτανάκι τους παρέα με τα παιχνίδια, κι η μάνα στην άκρη να καμαρώνει. Η ψυχή την βλέπει και της απλώνει το χέρι, της μιλάει. Όμως η μάνα ξεθωριάζει σαν θολή φωτογραφία και χάνεται, γιατί η ψυχή έσπασε την σιωπή της, γιατί η μάνα ζει μέσα από την σιωπή της. Χάνονται όλα από τη σκηνή με μια ήπια ηχώ.....
Άξαφνα μπροστά της άρχισαν να ξεδιπλώνονται οι επιθυμίες. Όλα όσα θέλησε, με πάθος. Πρόσωπα που αγάπησε, δεν χόρτασε, δεν κατάφερε να αγγίξει. Νιώθει τυχερή που χει στα χέρια της το πρόσωπο τους και μέσα στο πένθος της τα ανασαίνει. Παρακαλεί να ξεδιψάσει από μια τους λέξη , από ένα νεύμα από μια στάλα του γυμνού τους έρωτα. Τους δίνει ολόγιομο φεγγάρι να γευτούν και έτσι κομμένο όπως είναι, το φτιάχνει φυλαχτό, τους το φοράει στο λαιμό, σκοτάδι να μην τους βρει κι η ανάμνηση χαθεί.....

Το όνειρο είσαι εσύ ο τριαδικός...

   "Γιατί 'ναι των απατηλών ονείρων δύο οι πόρτες.
       Η μία είναι από κέρατο κι η άλλη φιλντισένια
       κι όσα απ' το φίλντισι περνούν το καλοτροχισμένο
       όλα γελούν τον άνθρωπο, χαμένα φέρνουν λόγια.
       Και πάλι όσα απ' το κέρατο το σκαλιστό περάσουν
       βγαίνουν αλήθεια στους θνητούς εκείνους που τα βλέπουν."
   ~ Όμηρος ~

Αφιερωμένο σε έναν πολύ καλό μου φίλο, που με τις δημιουργίες του περπάτησα στα χρώματα...

Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΝΤΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

2010-10-27T04:15:00.000-07:00

1. Η επιστροφή του Μεσσία

Μια ζεστή μέρα του Αυγούστου, όπου τα τζιτζίκια σκάνε στο τραγούδι, η μικρή Έλντα ζωγραφίζει στο δωμάτιό της. Πάντα ζωγράφιζε αυτό το κορίτσι. Λες και γεννήθηκε μωρό «πάω πακέτο με τις ξυλομπογιές»!. Η μητέρα της ανησυχούσε που το κοριτσάκι της κλεινόταν στο δωμάτιό της και το μόνο που έκανε ήταν να ζωγραφίζει. Ζωγράφιζε τοπία, ζωγράφιζε πρόσωπα, ζώα, αλλά ποτέ την ίδια. Λες και ήταν πάντα ο θεατής. «Μάλλον έτσι θα είναι η μικρή μας. Ένας φωτογράφος της ζωής που περνάει από μπροστά της...» μονολόγησε η μητέρα της.

Λοιπόν καθώς ζωγράφιζε με μανία το χαρτί, ακούστηκε ένας γνώριμος για την Έλντα θόρυβος. Άκουσε κλειδιά να ανοίγουν την εξώπορτα του σπιτιού της. Η Έλντα σήκωσε απότομα το κεφαλάκι της, γούρλωσε τα ματάκια της και σφίχτηκε η καρδιά της. Είπε.. «δεν μπορεί! Η ιδέα μου είναι...» Κι όμως δεν ήταν η ιδέα της. Κάποιος ήρθε. Ήρθε ο πατέρας της μετά από 6 μήνες απουσίας στις Θάλασσες!!

Έμεινε στήλη άλατος. Δεν μπορούσε ούτε να φωνάξει, ούτε να τρέξει, ούτε καν να αφήσει την κόκκινη ξυλομπογιά που ασφυκτιούσε στην μικρή της παλάμη. Ώσπου εμφανίστηκε ο Μεσσίας!!! Ναι έτσι τον έβλεπαν τα δυο της μάτια. Σαν Μεσσία! Τον έβλεπε να μην περπατάει στο ξύλινο πάτωμα, αλλά να προχωράει πάνω σε σύννεφα και να λάμπει!! Της χαμογέλασε διάπλατα άνοιξε τα χέρια του και της είπε.. «Ποιός ήρθεεε??» Η μικρούλα μας το μόνο που μπόρεσε να κάνει έτσι αποσβολωμένη, ήταν να ανοίξει τα χειλάκια της και λίγο σαλάκι να ξεπηδήσει από την άκρη τους. Αυτό ήταν! δεν έφτανε που δεν μπορούσε να κουνηθεί, λιγώθηκε κιόλας! Ευθύς ο πατέρας της, ο οποίος κατάλαβε αμέσως την δύσκολη θέση που βρισκόταν το κοριτσάκι του, την σήκωσε και την άρπαξε στην αγκαλιά του. «Μιτσούλι μου, μικρό μου κοριτσάκι...πόσο μεγάλωσες, πόσο μου έλειψες!» Και άρχισε να κλαίει από χαρά. Διπλό το χτύπημα για την μικρή μας. Ο πατερούλης της έκλαιγε!

Τότε μόνο κατάφερε να λύσει τα χεράκια της. Πέταξε κάτω την κόκκινη ξυλομπογιά, και τα τύλιξε δυνατά στους γεροδεμένους ώμους του πατέρα της. Τον φιλούσε παντού!στο μέτωπο, στα υγρά του μάγουλα. Ζούσε το απόλυτο. Την απόλυτη χαρά, την ευτυχία, τον Παράδεισο! Άλλωστε ήταν ο Μεσσίας...

2. Το παραμύθι

Κάθισαν όλοι στο μεγάλο σαλόνι. Είχαν γιορτή στο σπίτι!. Η μητέρα μην ξέροντας ότι θα γυρνούσε ο καλός της, δεν είχε φτιάξει φαγητό για την περίσταση και είχε χωθεί στην κουζίνα παλεύοντας με την μπεσαμέλ, τα τυριά, τους κιμάδες και τα μακαρόνια σωλήνες. Ήθελε να φτιάξει το αγαπημένο του φαγητό. ΤΟ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ! Που και που πήγαινε στο σαλόνι μαζί με το δοχείο ανακατεύοντας και κοιτάζοντας τον καλό της λες και ήθελε να σιγουρευτεί ότι όντως ήταν εκεί!

Η Έλντα καθόταν κάτω στα πόδια του πατέρα της, και άνοιγε τα δώρα της. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και ένα τεράστιο βιβλίο που είχε φέρει από την Νέα Υόρκη, με παραμύθια του κόσμου. «Για την πριγκίπισσα μου...» είπε στην Έλντα. «Μα μπαμπάκα....τι γράμματα είναι αυτά? Πρώτη φορά τα βλέπω!». «Είναι στα Αγγλικά! είναι γραμμένο σε μια γλώσσα, που δεν την γνωρίζεις, αλλά όταν έρθει η ώρα, θα την μάθεις! Προς το παρόν θα σου τα διαβάζω εγώ».

3. Η γέννηση του εφιάλτη

Νύχτωσε και ήρθε η ώρα να πάνε για ύπνο. Η μικρούλα μπανιαρισμένη και έτοιμη μέσα στις πιτζάμες της, γεμάτες με τον αγαπημένο της ήρωα τον Snoopy, ξάπλωσε στο κρεββάτι. Ο πατέρας κάθισε δίπλα της με το τεράστιο, περίεργο βιβλίο. Το άνοιξε και άρχισε να διαβάζει.....Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι...Η Σταχτοπούτα...Οι 12 κύκνοι...

«Μα τι στο καλό!» σκέφτηκε η Έλντα, αφού της είχε ήδη διαβάσει τα τρία πρώτα παραμύθια. «Σε όλα τα παραμύθια ως τώρα σώζεται η κοπέλα για να γίνει πριγκίπισσα? Δεν μου αρέσει! Γιατί? ανίκανες είναι που θέλουν ένα πρίγκιπα να τους βγάλει από την κακοτοπιά που έχουν πέσει? Εμένα ο πατέρας μου μου έλεγε να είμαι πάντα δυνατή και να προσπαθώ να ξεπερνώ τις δυσκολίες αρχικά μόνη μου και μόνο όταν κάποια δυσκολία ξεπεράσει τις δυνατότητες μου, να ζητήσω τη βοήθεια ανθρώπων που εμπιστεύομαι. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Τι να θέλουν άραγε να πουν τα παραμύθια?»

Καθώς ο πατέρας της πήγαινε να διαβάσει το επόμενο παραμύθι, της είπε.. «Είδες? έτσι και σε εσένα θα έρθει μια μέρα ένας όμορφος πρίγκιπας με άσπρο άλογο να σε πάρει στο παλάτι του...» Αυτό ήταν! Η Έλντα έφαγε μεγάλη ήττα! Όλα όσα έμαθε από τον πατέρα της ανατράπηκαν σε μια φράση. «Τι??? τι είπε τώρα ο μπαμπάς?? Τι εννοούσε?? Ότι παρά την θέληση μου, σε κάποια δυσκολία που θα μου τύχει, θα έρθει ο πρίγκιπας να με πάρει και να με κάνει πριγκίπισσα?? Παναγιά μου! Εγώ δεν θέλω να γίνω πριγκίπισσα. Θέλω να γυρίσω το κόσμο με τα πινέλα μου και την φωτογραφική μου μηχανή! Απαπά αδύνατον!» σκέφτηκε.

Και όσο συνέχιζε ο πατέρας της να διαβάζει το επόμενο παραμύθι, η μικρή Έλντα που ήταν τόσο προβληματισμένη, συνέχισε να βυθίζεται στις σκέψεις της, μέχρι που έφτασε η ώρα να πέσουν οριστικά για ύπνο. Ο πατέρας την καληνύχτισε, φιλώντας την γλυκά και κάνοντας τον Ναυτικό τους χαιρετισμό, έφυγε σβήνοντας το φως.

3. Ο Εφιάλτης κάτω από το στρώμα

Η Έλντα, φανερά επηρεασμένη από τα παραμύθια, άρχισαν να την διαπερνούν ρίγη! Βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση και έπρεπε να την ξεπεράσει. «Ωχ! δύσκολη θέση?? Λες να έρθει τώρα ο πρίγκιπας να με πάρει? Να πάρει η ευχή, τι έπαθα τώρα?» Παρ όλη την ζέστη, κουκουλώθηκε με το σεντόνι της και περίμενε να ακούσει καλπασμό αλόγου. Τίποτα όμως. Καθώς πάλευε με τα σεντόνια, άκουσε έναν τριγμό κάτω από το στρώμα της. «Νάτος! αυτός είναι! Παναγιά μου! ήρθε να με πάρει!» Σταμάτησε να κουνιέται, θέλησε να κοιτάξει κάτω από το κρεββάτι αλλά ίδρωσε μόνο στην ιδέα ότι αν έσκυβε θα την έπαιρνε ο πρίγκιπας από κάτω. «Σκέψου Έλντα! σκέψου! πρέπει να βρεις έναν τρόπο να τον ξεφορτωθείς

«Θα του μιλήσω! ναι! αυτό θα κάνω, θα του μιλήσω» και ευθύς άρχισε να του λέει... «Γεια σου Πρίγκιπα! Ξέρω ότι με ακούς και κρύβεσαι κάτω από το κρεββάτι. Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τον κόπο που έκανες να έρθεις από τόσο μακριά, αλλά δεν σε χρειάζομαι ακόμα. Έχω τον πατέρα μου να με προσέχει. Είμαι μικρούλα για πριγκίπισσα και δεν κάνω για σένα. Όμως όταν μεγαλώσω, δεν ξέρεις! ίσως να βρεθείς εσύ σε δύσκολη θέση και να έρθω εγώ να σε πάρω και να σε σώσω με το άλογό μου. Σε παρακαλώ φύγε τώρα και μην ξεχάσεις φεύγοντας, να πάρεις την μισή σοκολάτα που άφησα πάνω στο γραφείο μου»

Η μικρή Έλντα ευχαριστημένη από την αποφασιστικότητα που επέδειξε, γύρισε πλευρό, λέγοντας.... «Ναι! αυτό θα κάνω! Όταν μεγαλώσω και βρω κάποιον πρίγκιπα σε δύσκολη θέση, θα πάω ΕΓΏ να τον πάρω με το άλογο μου, που θα είναι όχι άσπρο αλλά μαύρο! Θα γίνω εγώ για φορά ο ήρωας στο δικό μου παραμύθι! «Η πριγκίπισσα με το μαύρο άλογο»» και αποκοιμήθηκε χαμογελώντας!...

Να τι αγαπώ

2010-09-21T08:52:00.000-07:00

Σήμερα σε κοίταζα και αναρωτήθηκα κρυφά από σένα...τι αγαπώ επάνω σου;
Όσο λοιπόν σε κοίταζα, εσύ έσκυψες λίγο, χαμήλωσες το βλέμμα, σήκωσες το χέρι σου περνώντας τα δάχτυλα ανάμεσα στα γκρίζα σου μαλιά, γλιστρώντας το προς τα πίσω,και ευθύς το άφησες να πέσει, σηκώνοντας και πάλι τη ματιά σου πάνω μου.
Ένιωσα παράξενα. Ένιωσα κάτι να φτερουγίζει μέσα μου και να φυσάει σκέψεις. Σκέφτηκα ότι έτσι θα πρέπει να ήταν η ζωή σου. Άραγε πόσοι λυσσαλέοι άνεμοι να σε έχουν χτυπήσει; να σ'έχουν γδάρει;Άραγε πόσες φορές έσκυψες το κεφάλι αλλά με δύναμη και πείσμα το σήκωσες για να αντικρίσεις την ελπίδα;
Τα δάχτυλα σου ήταν οι άνεμοι
Τα γκρίζα μαλλιά, η ψυχή σου
Το βλέμμα σου, η ελπίδα
Να τι αγαπώ...αγαπώ εσένα και ολόκληρη τη ζωή σου.

Το ποδήλατο

2010-09-05T13:42:00.000-07:00

Και εγώ σε ένα ποδήλατο παλιό ακόμα,
αυτό που μου χάρισες θυμάσαι?
Μου πες ανέβα και μην φοβάσαι.
Άφησες τα χέρια ξαφνικά και με άφησες μόνη.
Κοίταξα πίσω μου να σου ζητήσω να με εμψυχώσεις.
Όμως δεν σε είδα
Προσπάθησα να πατήσω φρένο, να γυρίσω να σε βρω
ομως μάταια.
Τούτο το ποδήλατο που μου χάρισες δεν έχει φρένο, δεν έχει σταματημό.
Εικοσιδύο χρόνια πέρασαν και εγώ ακόμα πάνω του,
συνεχίζω το κεφάλι να γυρνώ μήπως και σε δω....

Ο Γυρισμός

2010-08-10T14:28:00.000-07:00

Συγνώμης δάκρυα κυλούν, το χώμα της ποτίζουν,
τη μάνα Γη γλυκοφιλούν, τα πόδια της νοτίζουν.
Εκείνη ευθύς χαμογελά, τη μυρωδιά μου δίνει,
από τα στήθια της βαθιά, κερνάει όλη η φύση.
Γλέντι μεγάλο μου κανε, του γυρισμού μαράζι,

τα μάθια μου εγλύκανε και τα ξεκουράζει...

Ένα αστεράκι εξομολογείται....

2010-08-06T04:07:00.000-07:00

Απ’ όταν άρχισα να λάμπω στον ουρανό, νιώθω μονάχο.

Πάντα περίμενα τα μάτια εκείνα στα οποία θα κατοικίσω. Πολλοί με κοίταξαν και νοερά προσπάθησαν να με αγγίξουν χωρίς να κοιτάξουν Εμένα. Με κοίταξαν όπως όλα τα αστέρια στον ουρανό. Ήθελαν μόνο μια ευχή. Περίμεναν να πέσω για να εξασφαλίσουν μόνο μία ευχή. Θυμάμαι πριν χρόνια κάποιος με αποκάλεσε το αστέρι του, που μέχρι σήμερα με θεωρεί δικό του για να τον υπηρετώ τα βράδια της ανίας του. Ένιωθα τόσο μόνο και τόσο φθαρμένο. Άρχισα να τρεμοφέγγω.

Μια νύχτα Φθινοπωρινή, τότε που όλα φθίνουν, είδα για πρώτη φορά την αδύναμη λάμψη μου σε δυο θλιμμένα μάτια. Ήταν τόσο κουρασμένα και σκοτεινά, που δεν μπορούσε το τρεμάμενο φως μου να τα φωτίσει. Ώσπου άκουσα μια ανδρική φωνή να λέει...

Τι όμορφο που είσαι και πόσο διαφορετικό από τα άλλα αστέρια! Είσαι σαν και εμένα προβληματικό. Τρεμοφέγγεις!. Θέλω να σε γνωρίσω αστεράκι. Να κάνουμε παρέα.

τον ρώτησα ευθύς ...

- Είσαι και εσύ μονάχος ;

- Δεν είμαι μόνος, αλλά νιώθω μόνος. Υπάρχουν πολλοί που μου μιλούν αλλά δεν τους καταλαβαίνω. Προσπαθώ να τους μιλήσω αλλά δεν με ακούν. Γι’ αυτό μικρό μου αστεράκι, θα ήθελα να ήμουν μαζί σου, να τρεμοσβήνουμε μαζί.

Όση ώρα μου μιλούσε ριγούσα από την ανάγκη να πέσω στην αγκαλιά του. Τα μάτια του άφησαν τα ίχνη τους στην ασημένια μου σκόνη. Πρώτη φορά ένιωσα ότι κάποιος άλλος έπεσε.....για μένα. Όμως δεν ευχήθηκα τίποτα. Ήθελα τα μάτια του να μείνουν πάνω μου.

Κάποια τον είδε να με κοιτά κρυφά και ζήλεψε. Τον ρώτησε....

- Τι κοιτάζεις?

- Κοιτάζω αυτό το αστεράκι που τρεμοφέγγει..

- Και γιατί το κοιτάζεις και δεν κοιτάς εμένα?

- Γιατί είναι ιδιαίτερο αστεράκι και το αγαπώ. Μου μοιάζει και με καταλαβαίνει, με αγαπά!.

Δεν κατάλαβε. Τον πέρασε για τρελό και του είπε....

-Και εγώ σε αγαπώ αλλά όλα τα αστέρια ίδια μου φαίνονται. Δεν σε καταλαβαίνω!

-Και οι άνθρωποι είναι σαν τα αστέρια και όλοι ίδιοι μου φαίνονται. Όμως τούτο το αστεράκι, είναι διαφορετικό εκπέμπει άλλο φως. Φως που αναγνωρίζουν τα μάτια μου. Ξεχνώ τους πόνους που μου ξεσκίζουν το κορμί. Τους παίρνει για λίγο και τους γλυκαίνει.

-Μα τόσα έχω κάνει και εγώ για σένα που είμαι δίπλα σου, γιατί δεν με εκτιμάς το ίδιο?

-Σε εκτιμώ πολύ καλή μου, σε τούτο τον κόσμο είσαι μοναδική! Με βοηθάς να τον ζήσω. Στον ιδεατό μου κόσμο όμως, που δεν υπάρχουν σχέσεις, δεσμεύσεις, κανόνες, μπορώ να αγαπήσω οτιδήποτε μπορεί να αναπνεύσει μέσα μου.

Σιωπή....

Ένιωσα περίεργα. Ήξερα ότι εκείνη δεν θα με δεχθεί ποτέ, όμως είχε δίκιο. Στεκόμουν ανάμεσά τους, δεν θα του έφερνα ποτέ την ευτυχία στον κόσμο του. Σκέφτηκα....πως θα μπορούσα να είμαι κοντά του χωρίς να με κοιτά? Το πήρα απόφαση! Θα πέσω στα χείλη του, να του χαρίσω το χαμόγελο. Χίλια διαμάντια θα γίνω, για να στολίσει....εκείνη.

Το ερωτηματικό που δεν ρωτάει...

2010-07-29T06:08:00.000-07:00

Σκέπτομαι και λέω...
Θέλω να είμαι...
Θέλω να είσαι...
ζεστασιά, φωλιά, ελευθερία, όχι ξεπέταγμα αλλά πέταγμα εκεί που μπορούμε να πάμε και μόνοι μας, αλλά θέλουμε να το μοιραστούμε. Έτσι απλά. Να ανταλλάξουμε θέσεις, μέρη, σκέψεις, συναισθήματα. Πλήρη αποδοχή, μια σχέση πέρα από τα συνηθισμένα. Να είμαστε εκεί κάτω, να είμαστε εκεί πάνω..μαζί! Όχι "θεραπείες", όχι δεκανίκια, όχι βουτυρωμένα χάπια. Εμείς και μόνο εμείς. Δύο ερωτηματικά, σκυφτά με μια τελεία. Η τέλεια τελεία της στιγμής, κάθε όμορφης στιγμής. Πατάμε πάνω σε αυτήν, εκεί τελειώνουμε σαν ερωτηματικά. Που όμως εάν αγκαλιαστούν, γίνεται μία η τελεία, μία η όμορφη στιγμή, ένα το μαγικό χαλί, δύο οι επιβάτες...σκυφτοί μεν αλλά μοιράζονται το βάρος τους.
Αποφάσισα τελικά τι θέλω να είμαι...
Θέλω να είμαι "το αντίβαρό σου"...
και όλα τα παραπάνω μέσα σε αυτό είναι...

2010-07-19T04:50:00.000-07:00

Είναι σχεδόν αδύνατο να εκτιμήσεις με ακρίβεια την καρδιά ενός ανθρώπου. Να μετρήσεις τις αντοχές της, το σθένος της.
Χρησιμοποιούμε λέξεις, Θεέ μου πόσες λέξεις, για να περιγράψουμε τον εαυτό μας, τα θέλω μας, τις επιθυμίες, τα ιδεώδη μας.
Οι λέξεις είναι τα στολίδια μας. Ωραιοποιούμε την πραγματικότητα με μία δόση υπερβολής...μπορεί και δύο. Δεν έχω πραγματικά πρόβλημα με αυτό. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να ενσαρκώσουμε τα ιδανικά μας. Και αυτό γίνεται γιατί το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων, θέλουν να ζήσουν με αυτά.
Τότε είναι όμως που έρχεται η υδροκριτική στιγμή, έτσι μεταφορικά την ονόμασα, δηλαδή ένα κορυφαίο γεγονός που οριοθετεί, ένα χρονικό ορόσημο.
Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει πότε η υδροκριτική στιγμή θα έρθει. Κανένας δεν ξέρει αν θα είναι μία ή δύο ή και περισσότερες. Το σίγουρο είναι ότι όλοι ήρθαμε ή πρόκειται να έρθουμε αντιμέτωποι με την υδροκριτική στιγμή.
Η υδροκριτική στιγμή απαιτεί μία απόφαση, υποχρεωτική δράση.
Η υδροκριτική στιγμή είναι αναπόφευκτη και δεν μπορεί να γλυκαθεί με λόγια.
Η υδροκριτική στιγμή απαιτεί την αποκάλυψη του εαυτού μας, μια απόδειξη για το τι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε, θέλει την μυρωδιά μας.
Εγκαταλείπω την ακεραιότητά μου? Μένω ή φεύγω? Παίρνω την ευθύνη? Έχω το θάρρος και το σθένος να αποδείξω, να πράξω τα όσα έλεγα με λέξεις αφήνοντας τον εαυτό μου τότε, στην ασφάλεια του χρόνου?
Αχ αυτές οι τσεκουράτες στιγμές! έρχονται δίχως προειδοποίηση. Έρχονται όταν δεν τις περιμένεις. Μας στήνουν ενέδρα όταν είμαστε ανεπαρκώς προετοιμασμένοι. Σε αυτή τη στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, ξεγυμνώνεται το είναι μας.
Από το σημείο αυτό, οι λέξεις δεν μας ορίζουν πια.
Όταν όλα αυτά που ειπώθηκαν κάποτε με λέξεις γίνουν ή δε γίνουν….είμαστε ό,τι πράξουμε….

2010-07-01T07:27:00.000-07:00

ΛΕΞΕΙΣ

Λέξεις…λέξεις...λέξεις….

Λέξεις, που με μανία γράφτηκαν και πήρε το χαρτί φωτιά. Φέρνουν το τέλος.

Η Αγάπη είναι το «δύο». Δύο μονάδες, αριθμός που κρύβει το καλό και το κακό, το πάνω και το κάτω, το μπρος και το πίσω. Όλα μαζί εναλλάσσονται και κάποιο έχει το προβάδισμα. Όπως τώρα. Το προβάδισμα έχει η καταστροφή. Το ένα βλέπει Θάνατο, το άλλο ακόμα χρώματα και Ζωή. Και αυτά είναι ακόμα εκεί. Όλα είναι εκεί, ακίνητα και τρομαγμένα, αλλά εκεί. Περιμένουν να φύγει ο Θάνατος για να μπορέσουν και πάλι να εκραγούν. Φυτίλι και λίγη φωτιά περιμένουν, ικανά να επιτελέσουν το προορισμό τους….έκρηξη ερωτικών χρωμάτων, να έρθει η ζεστασιά και πάλι.

Όμως, ο Εγωισμός , είναι η αρρώστια της Αγάπης που δυναμώνει τον Θάνατο.

Η Συναίσθηση, είναι η απουσία εγωισμού, που δυναμώνει την Αγάπη.

Αντίπαλοι στη γραμμή που χάραξαν οι λέξεις.

Τι θα γίνει τελικά? Είναι πολλοί οι εχθροί της Αγάπης.

Φόβος, Λόγια, Εγωισμός, Μανία, Απάθεια.

ΦΛΕΜΑ…αρρώστια…λέξεις…λέξεις…λέξεις….

2010-07-01T07:18:00.000-07:00

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Δώσε μου τον κίνδυνο, κρυφό μου μυστικό

θα σου χαρίσω τα κομμάτια μου.

Δώσε μου τον κίνδυνο, κρυφό μου μυστικό

θα πάρω την αρρώστια σου.

Άδεια οθόνη τα όνειρά μου,

στοιχειωμένες αναμνήσεις με παγώνουν.

Φίλα με θαλασσινό μου αεράκι

να κλείσω τα μάτια, να ξυπνήσω.

Γίνε ο εραστής μου

να ριγώ με τρέλα

Γίνε ο αφέντης μου.

να κάνω τα πάντα.

Έχω στο πρόσωπο δυο γυάλινα μάτια να σου δώσω

σπάσε το γυαλί να αναστηθούν.

Βρες με στη λεπτή γραμμή που σχεδιάζεις

θα νιώσεις το χέρι μου, πιάσε με.

Σε δελεάζω..πήρα έναν άγγελο για σένα, θέλεις λίγο κίνδυνο;

Αγάπη μου θα νιώσεις το χέρι μου.

Ορκίζομαι θα νιώσεις το χέρι μου.

Δώσε μου τον κίνδυνο κρυφό μου μυστικό..

Με νιώθεις;

πρέπει να με νιώσεις!

Πρέπει να το νιώσεις!

κρυφό μου μυστικό...

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

2010-02-18T04:37:00.000-08:00

Καλώς τηνε τη μοναξιά

πως ήρθες τώρα?

ήταν λιγάκι ξαφνικό
δεν σε περίμενα,
ήρθες σαν καταιγίδα
ήρθες σαν μπόρα
και εγώ τι κάνω τώρα?

Καλώς τηνε τη μοναξιά
πρέπει να σε έχω, να σε προσέχω
εσένα θα έχω συντροφιά,
άλλον δεν έχω.

Mοιάζεις ωσάν τον άνεμο όπου φυσάει και δεν τον βλέπω
Mοιάζεις σαν τον αέρα που όταν είναι δυνατός, δεν τον αντέχω.

Μοιάζεις σαν το καράβι που το χτυπάει το κύμα,
μα πρέπει να μην χαθεί, γιατί είναι κρίμα.

Γι'αυτό και εγώ σε σκέφτομαι, ω μοναξιά μου
αφού αλλιώς δεν γίνεται, μείνε κοντά μου. _

~ ΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ~

2010-02-10T03:39:00.000-08:00

Η γαλάζια του πρωινή ματιά, κοιτάζει τις ακτίνες του ήλιου να σχίζουν το παραθύρι.
Περίεργο όμως, έφεραν σήμερα σκοτάδι. Δεν μοιάζουν με εκείνες τις ζεστές, τις γνώριμες.
Βλέπει να καθρεπτίζεται η ψυχή του...υποψία..φόβος..λες? τρομάζει και παίρνει το βλέμμα μακριά, αφήνοντας πίσω του τον χώρο.
Μάταια όμως, όπου και να πάει το σκοτάδι εκεί..να τον βασανίζει, να του σφίγγει την καρδιά.
Ψάχνει απεγνωσμένα να δει μέσα από τα παιδιά του. Κλείνει τα μάτια και τα φιλάει γλυκά, η λάμψη τους διώχνει το σκοτάδι, φωτίζει την ματιά του, χαρίζει γαλήνη στην καρδιά του.
Φτάνει στην πόρτα..κοιτάζει γύρω του σαν να μην τα 'χε ξαναδεί, παίρνει βαθιά ανάσα και λέει...Καλημέρα!..τη λέξη μιας νέας αρχής...έτσι! για να πειθαρχήσει το μυαλό του.
Κλείνει την πόρτα πίσω του και ανεβαίνει στο καράβι του, σαν υπνωτισμένος.
Περίεργο όμως! δεν ήταν σαν εκείνο το γνώριμο καράβι,που τον ταξίδεψε σε χώρες μακρινές. Κάτι είχε αλλάξει, ίσως η ματιά του να φταίει που είχε ακόμα εκείνο το σκοτάδι.
Ανθρώπινες ψυχές λαξεύουν το σίδερο με την φωτιά στα αμπάρια.
Προχωρά..βάζει μπροστά τις μηχανές...εκωφαντικός θόρυβος...φωτιά και λάμψη παντού…χάθηκε το σκοτάδι από τη ματιά του και ήρθε η λάμψη απ' τα παιδιά του....

ΤΟ ΣΚΑΚΙ

2010-01-05T03:54:00.000-08:00

Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω το βασιλιά μου
Ήταν για μένα μια φορά ο αγαπημένος
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένο

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό
πριν από μένα

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω

Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει
δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις
Έλα να παίξουμε...
Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω...
Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

Ποίηση Μανόλης Αναγνωστάκης

2009-11-25T04:28:00.000-08:00

Η επικοινωνία έχει εκλείψει, οι άνθρωποι πέφτουν θύματα των ίδιων τους κάλπικων αρχών...περηφάνεια...προκατάληψη...και αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος.

Οι γνώμες παίρνουν την πρωτιά και αφήνουν τα γεγονότα στην σκόνη...

Οι εφιάλτες ζωντανεύουν, και τα όνειρα ?...ένα όραμα πια, σε αυτό που εποφθαλμιούσαμε να είμαστε.....

Η αμηχανία μετατρέπεται σε αδυναμία παραδοχής...όταν πάψεις να σκέφτεσαι αυτά που ευχόσουν να είχες κάνει, αλλά δεν τα έκανες ποτέ.

Χάνουμε επαφή από το αρχέγονο παρελθόν...

Οι φίλοι φαίνονται απατηλοί στην όψη_όταν η αλήθεια γίνεται ψέμα_και η ψυχή σου βουρκωμένη να σβήνει...

Αλλά έχω την Πίστη ότι με κάθε Ανατολή θα γίνομαι πιο δυνατή...

Όσο προχωράμε αργά προς τον Θάνατο, γίνονται δύο κινήσεις Ζωής...ή δεσμευόμαστε για το κυνήγι των επιθυμιών μας, ή αποφεύγουμε να δεσμευτούμε από αυτά που θα μας φέρουν την Ολοκλήρωση...